Ken je dat gevoel? Dat er ‘iets’ onder je huid is gekropen.
Je kunt er niet echt woorden aan geven, maar het vreet wel aan je. Aan jou en je eigenwaarde, aan je zelfverzekerdheid, aan wie je bent of graag wilt zijn. Je voelt je vaak niet goed genoeg en hebt het idee altijd meer te moeten. Beter presteren, hogerop, liever zijn, sterker.
De laatste tijd vind je jezelf steeds vaker terug in vechtstand; je lontje wordt korter; het put je uit. Je past je aan aan iets dat jij niet bent, maar waarvan je wel het gevoel hebt eraan te moeten voldoen. Killing! Voor jou en je authenticiteit.
Misschien herken je je hier wel in:
Ben jij diegene die zich heeft vrijgevochten?
Je komt van ver en hebt voor alles in je eentje moeten knokken. En dat ging niet altijd van een leien dakje. Maar je zette door. Jij liet je niet kisten. Een tegenslag maakte jou juist sterker en doelbewuster. Ondanks alles heb je bereikt wat je wilde bereiken. Tot je opkeek. In jouw strijd ben je veel, zo niet alles om je heen verloren. Echt verbinden en liefhebben lukt je niet meer. Met je strijdbijl in de hand en je harnas aan ben je steeds minder benaderbaar geworden. En de liefde? Is daar nog ruimte voor?
